تازيون خبرون

Daily Archives: May 16, 2015

روشنين جي شهر تي ڇانيل ڪارا ڪڪر؛سهڻي پارس

ملڪي تاريخ جو هڪ ٻيو بدترين ڏينهن ، هن ڏينهن تي نه رڳو سنڌ پر سڄو ملڪ هڪ ڀيرو وري سوڳوار آهي ۽ ائين ٿيندو رهيو آهي، هن ملڪ ۾ هاڻ اها ڪا نئين ڳالهه ناهي رهي، هتي اهڙا واقعا، حادثا ۽ سانحا هاڻ ائين ئي معمول بڻجي ويا آهن، جيئن عام زندگي ۾ اٿڻي ويهڻي ۽ معمول جا ڪم ڪاريون ، ان ڪري هي واقعو به اسان کي اڄ ياد آهي سڀاڻي ڪنهن کي ياد به نه رهندو ۽ زندگي هڪ ڀيرو وري ائين ئي پنهنجي ان رواني ۽ تيزي سان ڊوڙندي جيئن ڪراچي جي صفورا سانحي کان ڪجهه گهڙيون اڳ ڊوڙي رهي هئي، هي 45 انسانن جو قتل ناهي، هي سڄي انسانيت تي اهڙو وار آهي، جنهن جا رسيل زخم شايد اسان کي سدائين ڏکوئيندا رهن، روشنين جي شهر ۾ صبح جو سوير پنهنجي پيارن کان کل خوشي سان موڪلائي گهران نڪرندڙ انهن 45 انسانن جا سرد جسم جڏهن سندن گهر ۾ پهتا هوندا ته اتي ڪهڙي قيامت ڪڙڪي هوندي، اها سوچڻ ۽ سمجهڻ  نه پر محسوس ڪرڻ جي ڳالهه آهي، دنيا ۾ آيل هر انسان کي واپس وڃڻو آهي، پر جهڙي ريت  پياري پاڪستان ۾ سانحن مٿان سانحا ٿي رهيا آهن، انهن مان ائين ٿو لڳي ته شايد ڀٽائي سچ ئي چيو هو ته

“آدمين اخلاص ، مٽائي ماٺو ڪيو، هاڻ کائي هر ڪو ماڻهو سندو ماس“

ها بلڪل اسان کان انسانيت وسري وئي آهي. اسان اهڙا وحشي بگهڙ بڻجي ويا آهيون، جيڪي پنهنجي ئي ٻچن جو رت پي رهيا آهيون، اهي به اسان جهڙا ئي انسان آهن ۽ اسان مان ئي آهن، جن وٽ انساني زندگي جي ڪا اهيمت ناهي، اهي درندن کان به وڌيڪ حقارت جهڙا ماڻهو اسان جي ئي معاشري جو ته حصو آهن، جن کي اسان ئي پاليون ٿا، اسان ئي انهن کي جاءِ ڏيون ٿا ۽ پوءِ اسان ئي انهن جو کاڄ به بڻجون ٿا، ڪراچي جي صفوران واري علائقي ۾ انسانيت جي ويرين بس تي حملو ڪري هڪ اهڙي ڪميونٽي کي نشانو بڻايو آهي، جيڪا بنا ڪنهن  شڪ ۽ شهبي جي نه رڳو هن ملڪ پر دنيا جي انتهائي پرامن، مهذب ۽ پڙهيل لکيل ڪميونٽي تصور ڪئي وڃي ٿي، ان ئي برادري کي انتهائي وحشياڻي ۽ بدترين دهشتگردي جو نشانو بڻايو ويو آهي ۽ ان کانپوءِ روايتي مذمتون، بيان ۽ ٻٽاڪون، ائين ئي ٿيندو رهيو آهي ته جڏهن به هتي ڪو غير روايتي واقعو ، حادثو يا سانحو ٿيندو آهي ته اسان جا سياستدان، تجزيه نگار ۽ نام نهاد نقاد جاڳي پوندا آهن ۽ پوءِ بيانن  مٿان بيان، مذمتن مٿان مذمتون، الزامن مٿان الزام ۽ ڊاڙين مٿان ڊاڙيون ئي ٻڌڻ ۾ اينديون آهن، ٿيندو ڪجهه به ناهي، بس وقت جا حڪمران ميڊيا تي اچي متاثرن لاءِ دلي همدردي جو اظهار، معاوضن جو اعلان ۽ هڪ ٻن پوليس عملدارن جي معطلي جو فرمان جاري ڪري جاچ ڪرائڻ جون دعوائرون ڪندا آهن ۽ پوءِ وري ساڳيا لاٽون، ساڳيا چگهه !!

پر ائين نيٺ ڪيستائين اسان لاش ڍوئيندا ۽ ماتم ڪندا رهنداسين، ڪيستائين چپ چپات ۾ سڀ ڪجهه سهندا رهنداسين، نيٺ ڪيستائين اسان اقتدار ڌڻين جي هوائي ڳالهين تي اعتبار ڪندا رهنداسين، ڇا هن ظلم جو ڪو انت اچڻو ئي ناهي؟ ڇا اسان رڳو هر سانحي تي اهو چئي پاڻ کي هر ذميواري کان آجو ڪري ڇڏينداسين ته انهن واقعن ۾ پرڏيهي هٿ ۽ پرڏيهي قوتون ملوث آهن؟ ڪجهه ڏينهن کان ملڪ جي هر اقتداري ۽ سگهاري اداري ۾ اهو بحث هلي رهيو آهي ته ملڪ اندر ٿيندڙ دهشتگردي ۾ ڀارتي ڳجهي ايجنسي “ را“ ملوث آهي، بلڪل ائين ئي هوندو ۽ جڏهن ملڪي سلامتي سان لاڳاپيل ذميوار ادارا اها ڳالهه ڪن ته ان سان اختلاف به نه ٿو ڪري سگهجي پر هتي سوال رڳو اهو آهي ته ملڪي سلامتي لاءِ جيڪي ادارا ڪم ڪري رهيا آهن، ڇا اهي ايترا ڪمزور آهن جو انهن کي ٻاهرين ملڪ مان ايندڙ اهي هٿ نظر نه ٿا اچن،؟ ڇا انهن وٽ علائو الدين جو ڪو ڏيئو يا جادو جي لٺ آهي، جو اهي سڄي دنيا ۾ مڃيل اسان جي ذميوار ادارن جي اکين کان اوجهل ٿي ملڪ ۾ نه رڳو داخل به ٿي وڃن ٿا پر پنهنجي ارادن ۾ به ڪامياب ٿي ٿا وڃن؟ ڇا اسان جا ذميوار ادارا ايترا ڪمزور آهن جو اهي پرڏيهي هٿ سرعام بسن ۾ چڙهي بيڏوهي ماڻهن کي گولين جو نشانو بڻائي سولائي سان فرار به ٿي وڃن ٿا؟ عجيب ڳالهه آهي جو اسان دل ڏاريندڙ هر اهڙي سانحي جو الزام پرڏيهي قوتن تي هڻي پنهنجا پانڌ آجا ڪرائي ٿا وڃون؟ اها حيرت جهڙي ڳالهه ناهي ته اسان ذميواري قبولڻ بدران وري به اهو چئون ٿا ته قوم متحد آهي ۽ بزدل دهشتگردن جا اهڙا بزدلاڻا حملا اسان جي حوصلن کي ڪمزور نه ٿا ڪري سگهن؟ ڇا اهو سڀ ڪجهه اسان رٽي ياد ڪري ڇڏيو آهي ۽ اسان کي پڪ آهي ته اڄ نه سڀاڻي وري اهو ئي جملو، اهي ئي مذمتون ۽ الزام اسان کي ورجائڻا پوندا؟

افسوس ته اسان کي اسان جي انهن رکوالن تي ٿو ٿئي، جيڪي گذريل ڪجهه عرصي کان قومي ايڪشن پلان تي عمل ڪرائڻ جا راڳ ڳائيندي اهي تسليون ڏياري پاڻ به سڪون سان مٿي هيٺان وهاڻو ڏئي آرامي ٿي ويا هئا ته هاڻ امن ٿي ويو آهي، جيتوڻيڪ ان عرصي دوران ئي مختلف وقتن تي ماضي ۾ روشنين جي شهر طور مشهور هن ڪراچي ۾ دهشتگردن سان مقابلا ٿيندا رهيا ۽ جڏهن به ڪا ڪاميابي ملي ته اهو ئي چيو ويو ته مارجي ويلن جو تعلق پابندي مڙهيل انتهاپنسد ۽ مذهبي تنظيمن سان آهي، جڏهن اهي دعوائون ڪيون وينديون رهيون ته هتي ٿيندڙ دهشتگردي جي واقعن ۾ پرڏيهي هٿ ملوث آهي ته پوءِ هر مارجندڙ دهشتگرد جو تعلق ملڪي پابندي مڙهيل تنظيم سان هجڻ جو منطق سمجهه ۾ نه ٿو اچي؟ يا وري ائين ٿي سگهي ٿو ته انهن پرڏيهي قوتن کي واقع به اهڙي ڪا ٽيڪنڪ يا جادو آهي، جو اهي پنهنجي ڪڌين ڪاررواين ۾ نه رڳو سولائي سان ڪامياب ٿي وڃن ٿا پر ان کانپوءِ سولائي سان ڀڄي به وڃن ٿا، چوڻ جو مطلب ته جڏهن اسان جي ذميوار ادارن ۽ اقتدار ڌڻين کي اها خبر آهي ته هنن  واقعن پويان پرڏيهي هٿ ۽ پرڏيهي قوتون ئي ملوث آهن ته پوءِ اسان جي ان سوال جو جواب ڏيڻ به انهن ئي ذميوار ادارن ۽ اقتدار ڌڻين جي ذميواري آهي ته نيٺ ڪيستائين اسان رڳو اهو بيان ئي ٻڌندا اينداسين ۽ نيٺ ڪڏهن انهن پرڏيهي قوتن ۽ پرڏيهي هٿن جي رستا روڪ ٿيندي؟

ڪراچي تي جيڪا تازي قيامت ڪڙڪي آهي ۽ جيڪو رت وهيو آهي، ان مان اها ڳالهه به وائکي ٿي وئي آهي ته حڪمرانن جي دعوائن ابتڙ هن شهر ۾ اڃا به ڪو ماڻهو محفوظ ناهي ، ها محفوظ آهن ته رڳو اهي وحشي بگهڙ جيڪي جڏهن به چاهين انساني جانيون وٺي سگهن ٿا، خبر ناهي ڪڏهن هن ظلم جو انت ايندو ، سمجهه ۾ نه ٿو اچي ته هن ڪڙڪيل قيامت تي ماتم ڪيون يا وقت جي حڪمرانن ۽ ذميوارن جي بيانن، اعلانن، مذمتن ، هڪ ٻئي تي الزامن ۽ تنقيد  تي وڏا ٽهڪ ڏيون ۽ پوءِ وري ان سچي وارتا کي پنهنجو مقدر سمجهي وري پنهنجي ڪمن ڪارين سان لڳي ويون!!!……

 

ڪتاب، گلَ، پرس ۽ رت ۾ ٻڏل رَوا!؛عاجز جمالي

ڪراچي جي گهايل جسم منجهان پار ٿيل گولين جي گونج ته شايد ڪنهن به نه ٻڌي، پر ڪراچي جي هوائن ۾ شامل رت جي بوءِ سڄي ملڪ تائين ڦهلجي وئي. بي گناهه معصوم ماڻهن جي خون سڄي وطن کي واسي ڇڏيو، درد جي ڪٿا ۾ هڪ نئون باب شامل  ٿيو، ظلم جي هڪ نئين تاريخ لکي وئي. ان تاريخ بابت شاهدي ڏيندڙ گهايل نفيسا خاتون به اسپتال ۾ دم ڏنو. نفيسا خاتون ان دردناڪ واقعي جي راوي هئي، جنهن جا اڄ سمورن اخبارن ۾ اهي تاثرات ڇپيا، جيڪي هن زخمي حالت ۾ ڳالهايا هئا، هاڻي ميڊيا باقي زخمين جا تاثرات نه پئي ڏيکاري ڇو؟

نفيسا خاتون چيو هو ته دهشتگرد موٽر سائيڪلن تي سوار هئا، دهشتگردن کي پينٽون شرٽون پاتل هيون، دهشتگردن جون شڪليون ڪهڙيون هيون، دهشتگردن وٽ ڪهڙا هٿيار هئا، اهي اردو ڳالهائي رهيا هئا وغيره وغيره. نفسيا خاتون جون سڀ شاهديون به ساڻس گڏ دفن ٿي ويون. صفوران ڳوٺ ڀرسان ٿيل سانحي جا لڳ ڀڳ 50 بي گناهه ڌرتيءَ جي هنج ۾ سمهي رهيا. سندن درد، سندن ڪٽنب بنا ڪنهن احتجاج جي خاموشي سان سهندا رهندا. ڇا خاموشي سڀ کان وڏو احتجاج ناهي؟ جڏهن ڌرتيءَ جا ڌڻي بي وس ٿي وڃن ته بس اهي خاموشيءَ جو رستو اختيار ڪن ٿا. سندن خاموشي ڪاوڙ جو اظهار هوندي آهي. رياست جي انتهائي امن ڀريل ماڻهن جي ڪاوڙ دهشت جي علامت بڻيل رياست لاءِ چماٽ برابر هوندي آهي.

هن سانحي جي ابهم سني سلطان کي پاتل اسڪولي يونيفارم ۽ سندس نصابي ڪتاب وکريل مليا. سندس جسم ۾ لڳل گوليون سندس يونيفارم کي چيري معصوم جسم ۾ کُپي ويون هونديون. سندس هٿن مان ڪتابن جو ٿيلهو جڏهن ڪريو هوندو ته سڀ ڪتاب ان بدنصيب بس ۾ وکري ويا هوندا، جيڪو رت ۾ وهنجارجي چڪو هو.

گهايل روح سان گڏ علم گهائجي چڪو هو، بس ۾ مائرن، پيئرن، ڀينرن، ڀائرن، پٽن، ڌيئرن مطلب ته انسانيت جي هر رشتي جون ڪيهون هيون، هو سڀ هڪ ٻئي کي گولين سان پروڻ ٿيندي ڏسي رهيا هئا. هي اُهي ماڻهو جن زندگيءَ ۾ ڪنهن پکي يا جانور جو رت ڏسڻ به پسند نه ڪيو، پر وحشي درندا، بگهڙ هنن معصومن جي رت سان هولي کيڏي رهيا هئا.

صبح ساجهر، روزگار جي غم سان نڪتل هي معصوم اسماعيلي هڪ مذهبي فڪر رکندا هئا. لڳ ڀڳ سمورا ماڻهو سنڌي به ڳالهائيندا هئا. هنن ۾ الانا، خواجا، منڪوجا ۽ ٻين ذاتين جا آغا خاني شامل هئا. هن ظلم جي سڄي داستان ۾ تاريخ کان اها ڳالهه وسري وئي ته رت ۾ ٻڏل گجرا ڀلا ڪنهن جا هوندا؟ رت ۾ وهنتل سفيد موتئي جا گل ڳاڙها ٿي چڪا هئا. هيءَ نه موتئي، نه گلاب جي موسم آهي، نه امن جي، هي نه گجرن جي موسم آهي، نه ڪتابن جو ملڪ، هي ته بندوق، دهشت، وحشت، انسانيت دشمنن جو ديس بڻجي پيو.

حڪمرانن لاءِ سال جا ٻارنهن ئي مهينا نوٽيس وٺڻ، لاشن جا معاوضا ڏيڻ، دهشتگردن کي معاف نه ڪرڻ، هنگاماخيز اجلاس ڪرڻ جا موقعا هوندا، پر عام ماڻهن جي ذهنن تي ٻارنهن ئي مهينا، 24 ئي ڪلاڪ موت جو خوف سوار آهي.

سرخ رت ۾ وهنتل انهن پوتين (رون) جو ذڪر به ڪير ڪونه پيو ڪري، جيڪي معصوم نياڻين جي ڳچين مان نڪري هوائن ۾ اڏامڻ لڳا. هي سڀ نياڻيون شايد بي بي زينب جون پيروڪار هيون، سندن لاءِ شايد نئين دور جي ڪربلا جو ميدان سجايو ويو هو. چوڏنهن سؤ سال اڳ ڪربلا ۾ يزيد عورتن ۽ ٻارن کي قيد ضرور ڪيو هو، پر شهيد ڪو نه ڪيو هو، پر هي جديد دور جا يزيد نياڻين ۽ معصوم ٻارن کي به معاف ڪرڻ لاءِ تيار ناهن.

بس ۾ نياڻين جا برقعا، هٿن ۾ پرس ۽ ٿيلها هئا، سندن گچين ۾ پيل هار وکريل هئا، ڪجهه سونا زيور به وکريل هئا. هي منظر ڏسي ڪوبه ماڻهو ڳوڙها ڳاڙڻ کان رهي نه سگهندو، پر صحافتي زندگيءَ ۾ اهڙا هزارين منظر ڏسي اسان بي حس بڻجي چڪا آهيون، پر ضمير مسلسل جهنجهوڙي رهيو آهي. مان انهيءَ ابهم سني سلطان جي آڏو پاڻ کي شرمنده محسوس ڪريان ٿو ته منهنجو مهذبپڻو سني سلطان ۽ هُن جي ڪتابن جي حفاظت ڪونه ٿو ڪري سگهي.

هن واقعي کانپوءِ سياست جي گرمي جيڪب آباد جي گرمي کان به وڌي وئي. ملڪ جا سمورا وڏا ڪراچي پهتا، سڀني جي ساڳي ٻولي، قاتلن کي نه ڇڏيو ويندو. کانئن سوال پڇي ته قاتل ڪير آهن ڀلا؟ ڪو چوندو داعش، ڪو چوندو طالبان، ڪو چوندو ”را“، ڪو چوندو بنا ڏاڙهيءَ وارا طالبان، ڪو چوندو شهري بابو، ڪو چوندو موساد، ڪو چوندو الائي ڪير الائي ڪير.

جيترا وات اوتريون ڳالهيون، سوال سڌو آ ته رياست جي ناڪامي آ، ٻن سالن کان هلندڙ آپريشن جو ڇا فائدو! اربين رپيا ساليانو بجيٽ کائيندڙ قانون لاڳو ڪندڙن جي سنڌ ۾ موجودگي جو ڇا فائدو؟ قومي ايڪشن پلان، اپيڪس ڪميٽي جو ڇا فائدو جو پنجاهه ماڻهن کي هڪ هڪ ڪري گوليون هڻندڙ ڪارروائي جاري رهي. موٽر سائيڪلن تي ايندڙ دهشتگرد ڪو رات ۾ چوري ته ڪونه ڪري ويا جو ڪنهن کين ڏٺو ئي ڪونه، سڀ جون سڀ دعوائون فراڊ ثابت ٿيون.

ڪراچي آپريشن کي پهرين ڏينهن کان تڪراري بڻائيندڙ جيڪو سواليه نشان ڇڏيو هو، اهو هاڻي مضبوط سوال بڻجي چڪو آهي ته آخر هي سڀ ڪجهه ڪن سگهارين ڌرين جي مرضي سان ته ڪونه پيو ٿئي؟ هن سوال جو هر باشعور ماڻهو اهو ئي جواب ڏئي ٿو ته ها ڪا وڏي طاقت آهي، جنهن جي آشيرواد سان هي سڀ ڪجهه ٿئي پيو.

مارشل لا جي زماني ۾ لڳندڙ مشهور نعرو: ”يه جو دهشتگردي هي، اسي ڪي پيڇي وردي هي“ اڄ به ڪراچي جي گهٽين ۾ گونجي پيو. جمهوريت اڄ به خاڪي رنگ جي آهي. صفوران چوڪ وٽ بي گناهه ماڻهن کي ماريندڙ قاتل ايران طوران، روس افغانستان، عراق شام، هندستان انگلستان منجهان ڪونه آيا هئا، نه ڪي هو وڏين گاڏين تي سوار آپگهاتي بمبار هئا،

هي ڪراچي جي گهٽين منجهان ئي نڪتا هئا ۽ واقعي کانپوءِ ڪراچيءَ جي گهٽين ۾ ئي گم ٿي ويا. تيستائين آپريشن ڪندڙ سمورا پهلوان ستا پيا هئا، جيستائين ڪارروائي ڪندڙ سڪون سان سڄو ڪم ڪندا رهيا. هي واقعو ڪو ڪنهن جهنگ ٻيلي ۾ ڪونه پئي ٿيو، ڪراچي شهر جي هڪ مصروف روڊ تي ٿي رهيو هو، خود هڪ زخمي بس کي اسپتال تائين پهچايو.

آخري ڳالهه اها ته ڪراچي سنڌ جي هٿن مان نڪري رهي آهي، اسان ستا پيا هجون، عالمي قوتن جا مقامي دلال ۽ پگهاردار، خوني ڀگوڙا، وڏا ڀاڙا وٺي ڪراچي کي سنڌ کان ڌار ڪرڻ ۾ جنبيل آهن. اسان جا دوست الزام ڀلي ”را“ تي هڻن، پر ”رامٽيريل“ ڪراچي جي سوڙهين گهٽين ۾ ئي تيار ٿي رهيو آهي. سنڌ جا چونڊيل همراهه سرڪار ۽ ڪاروبار کي بچائڻ لاءِ ڪجهه به ڪري سگهن ٿا. ايوب کهڙو به انڊيا مان ڪونه آيو هو جو هو ون يونٽ لڳرائي ڪراچي جي حيثيت ختم ڪرايائين.

اڄ به سنڌ تي اُنهن جي پونئيرن جي ئي حڪومت آهي، ملڪ رحمان کان وٺي ملڪ رياض تائين سڀ جا سڀ عالمي قوتن جي آشيرواد سان سنڌ ۾ اکيون کپائي ويٺا آهن. گوادر کان ڪاشغر تائين راهداريءَ جي نالي تي ٿيندڙ عالمي ڊرامي ۾ سنڌ جو سياسي ڪردار انتهائي اهم هوندو